و استعمال مرهم رسل نيز در اين باب بسى نافعست و صفت آن اينست بكيرند از موم و علك البطم از هريك يك مثقال و از اشق هفت مثقال و از مقل ازرق و مرداسنج از هريك چهار مثقال و از زراوند طويل و كندر از هريك سه مثقال و از جاوشير و زنجار قلمى و مرّ صاف و قسنى از هريك دو مثقال و از سكپنج يك مثقال اوّل بايد اشق و مقل و قسنى را در ميان سركه حلّ نموده و با يك رطل روغن زيتون جوشانيده تا سركه تجليل برود و روغن بماند بعد موم و علك را در ميان روغن كداخته و ما بقى دواها را صلايه نموده و ممزوج آنها كرده استعمال نمايند و بعضى از مردم بجهة تسكين شدّت وجع و خوف نمودن از هلاكت مريض و عدم طاقت آن موضع بوجع طاعون را از مخدّرات مثل ترياك و زعفران و امثال اينها طلايه مىنمايند امّا در آن خطر بسيار هست بجهة ردع نمودن مادّه به اعضاى رئيسه و اجماد روح و بالمرّه استعمال اضمده و أطليهء بارده و قابضه مناسب نيست